Υπάρχει ένας άγραφος νόμος, χαραγμένος βαθιά στο DNA κάθε Βελιτσιώτη, όπου κι αν τον έχει σκορπίσει η μοίρα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στις εσχατιές της χώρας. Κάθε Δεκαπενταύγουστο, η καρδιά χτυπά μόνο στην Τιθορέα. Είναι το κάλεσμα του βράχου, η ανάσα του Παρνασσού, η ακατανίκητη ανάγκη να επιστρέψουμε εκεί όπου πρωτογελάσαμε, εκεί όπου οι ρίζες μας παραμένουν ζωντανές και αδούλωτες.
Αυτός ο τόπος δεν ξέρει να γιορτάζει μισά. Κουβαλά μια βαριά, εκρηκτική κληρονομιά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις νύχτες που τα καλντερίμια σείονταν από τα θρυλικά πανηγύρια; Εκεί όπου η δημοτική μας παράδοση άγγιζε το θείο με τη φωνή του Ζάχου, του Τσαούση, του Παπασιδέρη, της Σοφιας Κολιτήρη, της αρχόντισσας Τασίας Βέρρα, και τα μαγικά κλαρίνα του Σαλέα, του Γιαουζου και του Βασιλόπουλου , να σηκώνουν όρθιο το χωριό μέχρι το χάραμα. Κι από δίπλα, η ιστορία να γράφει πρωτοπορία, όταν στα ίδια αυτά χώματα αντηχούσαν οι ηλεκτρισμένες νότες των Socrates Drank the Conium,περισσοτερο απο μισο αιωνα πριν,οι ανεπανάληπτες μελωδίες της Χαρούλας Αλεξίου, οι λαϊκές πενιές του Δημήτρη Κοντολάζου και η αυθεντική δωρικότητα του Κώστα Σμοκοβίτη.Ακόμη και η μπάντα του 6ου Αμερικανικού Στόλου έπαιξε στη Βελίτσα,δίνοντας μια διαφορετική χροιά σε σχέση με την παραδοσιακή και λαϊκή μουσική που ακουγόταν μέχρι τότε.
Αυτή η φλόγα δεν έσβησε ποτέ. Μεταμορφώθηκε, θέριεψε και έγινε ο Πολιτιστικός Αύγουστος, το μεγάλο μας αποκορύφωμα.
Το παλιό Σχολαρχείο και οι πλατείες πλημμυριζουν από ζωή, χρώμα και ασυγκράτητη ενέργεια. Από τα παιδικά χαμόγελα, τα παιχνίδια και τις ζωγραφιές των μικρών μας, μέχρι τα πρωτοποριακά εργαστήρια τέχνης, το εντυπωσιακό 2ο Live Art Show, τις νοσταλγικές κινηματογραφικές προβολές κάτω από τα αστέρια, το bazaar, το ξέφρενο summer party και τους μοντέρνους χορούς. Κάθε δράση ήταν ένα ξέσπασμα χαράς, μια γέφυρα που ένωσε το χθες με το αύριο.
Γιατί ο πολιτισμός στη Βελίτσα δεν είναι απλώς ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων. Είναι το δάκρυ της συνάντησης των ξενιτεμένων, οι σφιχτές αγκαλιές στην πλατεία, τα τσουγκρίσματα των ποτηριών, το μεράκι όσων πρόσφεραν την ψυχή τους για να στηθεί αυτή η γιορτή. Είναι η απόδειξη πως αυτός ο τόπος παραμένει μια ζωντανή, παλλόμενη καρδιά.
Όσο ο Παρνασσός στέκει αγέρωχος, κάθε Αύγουστο θα γυρίζουμε σπίτι. Ραντεβού ξανά εκεί όπου η παράδοση γίνεται έκσταση και η ανάμνηση, αιώνια υπόσχεση.
About the Author
